Cōdex Voynich: folia aliō ōrdine legenda?

Cōdex Voynich, quī in bibliothēcā Ūniversitātis Yale servātur, multōs lēctōrēs iam diū movet. In eō plantae, stēllae et figūrae hominum pictae sunt. Litterae autem īnsolitae sunt, neque sēnsus tōtīus librī certō cognitus est. Colin Layfield et Lisa Fagin Davis aliam quaestiōnem tractant: num folia rēctō ōrdine legantur.

In studiō mēnse Iūliō dīvulgātō auctōrēs suspicantur librum initiō ex singulīs membrānīs complicātīs cōnstitisse. Membrāna semel complicāta quattuor pāginās praebet. Hae partēs fortasse deinceps legēbantur. Posteā, cum membrānae aliae intrā aliās positae et cōnsūtae sunt, ōrdō pāginārum mūtārī potuit. Sī ita factum est, pāginae ōlim vīcīnae nunc longē inter sē distant.

Auctōrēs computātrō ūsī sunt, ut partēs scrīptūrae inter sē comparārent. Etiam librōs quōrum verba intelleguntur exāmināvērunt. Similitūdinēs quās invēnērunt suae coniectūrae favēre putant. Ratiō haec ōrdinem partium quaerit; ipsa verba ignōta nōn explicat. Alia indicia, sīcut forāmina per quae fīla ducta sunt, quoque cōnsīderanda sunt.

Cavendum igitur est nē nova coniectūra prō certā solūtiōne habeātur. Nōndum cōnstat quid tōtus cōdex significet aut cūr scrīptus sit. Sī autem ōrdō prīstinus melius cognōscētur, futūrī lēctōrēs rem dīligentius investīgāre poterunt. Interdum ad librum intellegendum nōn sōlum verba, sed etiam ipsa folia īnspicienda sunt.