Quod ubī Caesar resciit, quōrum per fīnīs ierant, hīs utī conquīrerent et redūcerent, sī sibī pūrgātī esse vellent, imperāvit; reductōs in hostium numerō habuit; reliquōs omnīs, obsidibus, armīs, perfugīs trāditīs in dēditiōnem accēpit.
Helvētiōs, Tulingōs, Latobrigōs in fīnīs suōs, unde erant profectī, revertī iussit; et quod omnibus frūgibus āmissīs domī nihil erat quō famem tolerārent, Allobrogibus imperāvit ut eīs frūmentī cōpiam facerent; ipsōs oppida vīcōsque, quōs incenderant, restituere iussit. Id eā maximē ratiōne fēcit, quod nōluit eum locum unde Helvētiī discesserant vacāre, nē propter bonitātem agrōrum Germānī, quī trāns Rhēnum incolunt, ē suīs fīnibus in Helvētiōrum fīnīs trānsīrent, et fīnitimī Galliae prōvinciae Allobrogibusque essent. Bōiōs petentibus Haeduīs, quod ēgregiā virtūte erant cōgnitī, ut in fīnibus suīs conlocārent, concessit; quibus illī agrōs dedērunt, quōsque posteā in parem iūris lībertātisque condiciōnem atque ipsī erant recēpērunt.