Rē frūmentāriā comparātā equitibusque dēlēctīs, iter in ea loca facere coepit quibus in locīs esse Germānōs audiēbat. Ā quibus cum paucōrum diērum iter abesset, lēgātī ab eīs vēnērunt, quōrum haec fuit ōrātiō: ‘Germānōs neque priōrēs populō Rōmānō bellum īnferre neque tamen recūsāre, sī lacessantur, quīn armīs contendant, quod Germānōrum cōnsuētūdō [haec] sit ā māiōribus trādita, quīcumque bellum īnferant, resistere neque dēprecārī. Haec tamen dīcere, vēnisse invītōs, ēiectōs domō; sī suam grātiam Rōmānī velint, posse eīs ūtilīs esse amīcōs; vel sibī agrōs attribuant vel patiantur eōs tenēre quōs armīs possēderint: sēsē ūnīs Suēvīs concēdere, quibus nē diī quidem immortālēs parēs esse possint; reliquum quidem in terrīs esse nēminem quem nōn superāre possint.’
Gradus IVLitterae
Textus et quantitātēs ex ēditiōne Greenough (1898), rēgulīs nostrīs adhibitīs. Fontēs et ratiō ēdendī →