Cīvitātibus maxima laus est quam lātissimē circum sē vāstātīs fīnibus sōlitūdinēs habēre. Hoc proprium virtūtis exīstimant, expulsōs agrīs fīnitimōs cēdere, neque quemquam prope sē audēre cōnsistere: simul hōc sē fore tūtiōrēs arbitrantur, repentīnae incursiōnis timōre sublātō. Cum bellum cīvitās aut inlātum dēfendit aut īnfert, magistrātūs quī eī bellō praesint, et vītae necisque habeant potestātem, dēliguntur. In pāce nūllus est commūnis magistrātus, sed prīncipēs regiōnum atque pāgōrum inter suōs iūs dīcunt contrōversiāsque minuunt. Latrōcinia nūllam habent īnfāmiam quae extrā fīnīs cuiusque cīvitātis fīunt, atque ea iuventūtis exercendae ac dēsidiae minuendae causā fierī praedicant. Atque ubī quis ex prīncipibus in conciliō dīxit ‘sē ducem fore, quī sequī velint profiteantur,’ — cōnsurgunt eī quī et causam et hominem probant suumque auxilium pollicentur, atque ā multitūdine conlaudantur; quī ex hīs secūtī nōn sunt in dēsertōrum ac prōditōrum numerō dūcuntur omniumque hīs rērum posteā fidēs dērogātur. Hospitem violāre fās nōn putant; quī quācumque dē causā ad eōs vēnērunt ab iniūriā prohibent sānctōsque habent; hīsque omnium domūs patent vīctusque commūnicātur.
Gradus IVLitterae
Textus et quantitātēs ex ēditiōne Greenough (1898), rēgulīs nostrīs adhibitīs. Fontēs et ratiō ēdendī →