Caesar expositō exercitū et locō castrīs idōneō captō, ubī ex captīvīs cōgnōvit quō in locō hostium cōpiae cōnsēdissent, cohortibus x ad mare relictīs et equitibus ccc quī praesidiō nāvibus essent, dē tertiā vigiliā ad hostīs contendit, — eō minus veritus nāvibus, quod in lītore mollī atque apertō dēligātās ad ancorās relinquēbat. Eī praesidiō nāvibusque Q. Ātrium praefēcit. Ipse noctū prōgressus mīlia passuum circiter xii hostium cōpiās cōnspicātus est. Illī equitātū atque essedīs ad flūmen prōgressī ex locō superiōre nostrōs prohibēre et proelium committere coepērunt.
Repulsī ab equitātū sē in silvās abdidērunt, locum nactī ēgregiē et nātūrā et opere mūnītum, quem domesticī bellī (ut vidēbantur) causā iam ante praeparāverant; nam crēbrīs arboribus succīsīs omnēs introitūs erant praeclūsī. Ipsī ex silvīs rārī prōpūgnābant nostrōsque intrā mūnītiōnēs ingredī prohibēbant. At mīlitēs legiōnis vii, testūdine factā et aggere ad mūnītiōnēs adiectō, locum cēpērunt eōsque ex silvīs expulērunt paucīs volneribus acceptīs. Sed eōs fugientīs longius Caesar prōsequī vetuit, et quod locī nātūram ignōrābat, et quod māgnā parte diēī cōnsūmptā mūnītiōnī castrōrum tempus relinquī volēbat.