Erat eōdem tempore et māteriārī et frūmentārī et tantās mūnītiōnēs fierī necesse, dēminūtīs nostrīs cōpiīs, quae longius ā castrīs prōgrediēbantur; ac nōn numquam opera nostra Gallī temptāre atque ēruptiōnem ex oppidō plūribus portīs summā vī facere cōnābantur. Quā rē ad haec rūrsus opera addendum Caesar putāvit, quō minōre numerō mīlitum mūnītiōnēs dēfendī possent. Itaque truncīs arborum aut admodum fīrmīs rāmīs abscīsīs, atque hōrum dēlībrātīs ac praeacūtīs cacūminibus, perpetuae fossae quīnōs pedēs altae dūcēbantur. Hūc illī stīpitēs dēmissī et ab īnfimō revinctī, nē revellī possent, ab rāmīs ēminēbant. Quīnī erant ōrdinēs coniūnctī inter sē atque implicātī; quō quī intrāverant, sē ipsī acūtissimīs vāllīs induēbant. Hōs cippōs appellābant. Ante hōs oblīquīs ōrdinibus in quīncūncem dispositīs scrobēs in altitūdinem trium pedum fodiēbantur paulātim angustiōre ad īnfimum fastīgiō. Hūc teretēs stīpitēs fēminis crassitūdine ab summō praeacūtī et praeūstī dēmittēbantur, ita ut nōn amplius digitīs IIII ex terrā ēminērent; simul cōnfīrmandī et stabiliendī causā singulī ab īnfimō solō pedēs terrā exculcābantur; reliqua pars scrobis ad occultandās īnsidiās vīminibus ac virgultīs integēbātur. Huius generis octōnī ōrdinēs ductī ternōs inter sē pedēs distābant. Id ex similitūdine flōris līlium appellābant. Ante haec tāleae pedem longae ferreīs hāmīs īnfīxīs tōtae in terram īnfodiēbantur, mediocribusque intermissīs spatiīs omnibus locīs disserēbantur, quōs stimulōs nōminābant.
Gradus IVLitterae
Textus et quantitātēs ex ēditiōne Greenough (1898), rēgulīs nostrīs adhibitīs. Fontēs et ratiō ēdendī →